Daar vorig jaar al werd gemeld (meer bepaald hier) dat karren, graaftuigen en massa’s putterij onze heerlijke groene sprei van gras vervormd had tot zand, moet ik daar niet verder over uitwijden.
Maar.
Het steekt ons tegen, dat kunt ge niet geloven. We zijn het beu, we verhuizen met de volle zekerheid NOOIT naar de kust en trekken ons wenkbrauwen reeds op tot bedenkelijke hoogtes wanneer het over zandkoeken of ‘t zandmanneke gaat. Even overwogen we grasmatten, de radicale snelle oplossing in afwachting van doe-het-zelf tuinaanleg, maar dat is een pleister op de wonde, want binnen een jaar of zo beginnen we aan De Verbouwing, Deel 2, en dan rijden we beslist de hele boel weer tactloos open. Wat zonde is van de grasmatten. Niemand koopt een toupet en snijdt die een jaar later in frieten vaneen.
Dus gaan we zaaien. Gras op de droogte krijgen. Het wordt nog een ingewikkelde klus met barrières afbakenen en een stappenplan voor onze buiten-proportionele-hond, maar gras zal er komen, zijn en blijven. Althans tussentijds.
En deze week was, tot nog toe, een week van voorbereiding. Want bij dat gras zouden we graag de komende tijd niét in de aarde of tussen het kruid terrassen/eten. Alles heeft zijn charme, maar het onbestemd gewas heeft zijn verblijfsduur tussen het cementgeweld al lang overschreden. Opeenhopingen van vuil in verdachte hofhoeken irriteren ons bij het verlaten van de woning. Rondslingerende plantenpotten kijken triest vanuit hun lege bodems het duinland in. Verwaarloosd tuinmeubilair kucht en kraakt zijn houten botten tot wanhoopsdaad van aandacht. Het is waar. We hebben onze toewijding ongelijk verdeeld en alles op de binnenkant van het pand gericht. Dat verstaat ge wel, als ge moet kiezen tussen schoon bloemen in den tuin of een badkamer binnen.
Daar komt nu echter een eind aan. We zijn er ingevlogen. Vollen bak. Ik zie al zo bruin als een goed gebakken zalm op mijn rug en we zijn nog niet eens helemaal rond. Buiten klussen heeft zijn gratis voordelen. Spitten, kappen, snoeien, betontegels uitbreken, rommel opkramen, verzetten en weggooien, schoppen, stenen rapen, harken, kruiwagens laden en lossen, buitenlamp terug hangen waar ze hoort (ipv op de grond waar zij enige tijd verbleef) (danku ma-maatje die werkelijk alles blijkt te kunnen), schuren, afplakken, oude ramen en de achterdeur schilderen, bloembakken vullen, terrasspullen kopen, remorkses vullen en legen in het containerpark, verder spitten en en schoppen, worteldoek halen en uitrollen (bijknippen en vastleggen), steentjes kiezen voor het tijdelijk terras, boordstenen halen, en tot slot alles op z’n juiste plek krijgen. Het houdt een mens bezig.
Morgen wordt een paar ton steentjes geleverd. Een hoogdag, zij daar maar zeker van. Wie wil nu Pasen en chocolatten eieren als ge een zomer lang kunt genieten van een fris terras. (Dat van de eieren neem ik terug). Ik sta al klaar met mijn riek om de verkregen terrasruimte gelijkwaardig van kiezeltjes te voorzien. Daarna plaatsen we de meubels terug en kan ik het hele boeltje inrichten. ‘t Volk is al uitgenodigd voor vrijdagavond geschroeid vlees en cocktails te komen drinken. Ik ruik de deadline en de lookpatatjes al.
Ge leest het: we zijn zo goed als klaar. Hier alvast wat sfeerfoto’s van de voorbije dagen. Mooie resultaten volgen later.
Pictures by Veetje
Enkel nog gras zaaien. Maar dat komt ongetwijfeld in orde.
Ik zag het al aan het groene poortje op de tweede foto, maar mijn vermoeden werd bevestigd door je post van vorig jaar: jij woont in een huis waar ik later ook in zou willen wonen!! En om eerlijk te zeggen, er zijn niet veel van mijn vrienden die dezelfde genre graag zien. :-)
Dan hebben die vrienden ongelijk :) Er is nog wel wat werk aan, aan dat huis én die tuin van ons, maar ik zou nergens anders willen wonen.
Tenzij het huis ook ruim genoeg is voor de reuzen die wij zijn, de straat er ook 2m breed is, het dorp een postzegel groot, er velden, vijvers en bossen liggen op het einde van de straat, het huis verstopt zit achter een ander huis aan de wegel en de tuin groot genoeg is voor wat ontspanning, een hond (en kippen, ik wil kippen) en moestuinpotentieel.
En het goede nieuws is, ook hier staan er regelmatig huizen te koop of te huur van oude boerkes die hun laatste rochel rochelden, dus wanhoop niet, plaatsen zoals deze bestaan nog steeds! En een plezante buur is altijd welkom :)