Veetje

Kinfolk door D’ Art Photographie.

Kinfolk by D’ Art Photographie.

Van vrijdag tot zondag was het genieten.

Met de jongens, mijn Meneer V én heel de familie langs ma-maatje haar kant. Iedereen ging mee: de zwangere boeken-zus, haar lief, een dozijn nichten en neven van 5 tot half de 20, 2 handen vol kakelende tantes en goedgemutste nonkels en ons opperhoofd (mijn pepe) vergezeld van onze aardmoeder, ook gekend als meme.

De kust werd ons geannexeerd terrein waar we een hoeve omvormden tot een tijdelijk bastion. We praatten en lachten en babbelden bij. De wijn die vloeide, de toon werd gezet.

Zaterdag toonde de zon zich langs haar mooiste kant, dus zetten wij koers van links naar rechts op het strand. Een hoeve-ontbijt met verse kazen, ijsjes, go-cars, plaatselijk bier om de wijn van de vorige avond door te spoelen, een bakske met friet, een klopjacht in wat winkeltjes, en zever gezever met veel plezier. De kustram reed ‘s avonds van rechts naar links om de vermoeide kinderenbenen te ontlasten – en ouders van uitgeteld gezaag te ontzien.

We aten wat de moderne boerin voorschotelde en ontdekten dat de huidige KAV vrouw naar Nigella kijkt en haar stoemp inwisseld voor verse amandelkroketjes met verdere verfijnde kost. Ge kunt da nie geloven, hoe lekker dat da is!

Dus eenmaal thuis rook ons uitgewaaide huis naar zee of misschien kwam dat uit de zak vol met schelpen. Schatten van het strand, geselecteerd door de kleinsten van de clan. De jongens opperde nog een nacht langer te blijven, maar helaas werd het weer week, zoals dat gaat na het weekend.

Ik plan alvast het volgende: de trip naar de Ardennen. Nog één week week, en dan blijft het zeven keren weekend na elkaar. Wij weten alvast waarheen en kijken er naar uit.

Tegen dan is het zand misschien uit mijn oren.