Knappe Uilen

februari 24th, 2017 § 0 comments § permalink

Een beetje weven, wat vilten ogen uitknippen en pluimen als kers op de taart. Meer moet dat soms niet zijn om kleine kunstwerkjes te maken ♥

Woven owls made by my little schoolchildren ♥ 

 


Klauwen!

november 14th, 2016 § 0 comments § permalink

Halloween gemist? Voel u vooral niet schuldig. Maar als je in je vrije tijd uw kinderen nog iets heel cools wilt aanleren, ga vooral uw gang: mijn stappenplan helpt je daar graag bij (op klikken = vergroten)! Griezelklauwen… voor moedige mannen en vranke vrouwen, GRAAUW!

Halloween plan to make yourself some claws! Do not panic, be the panic ;) Just follow my steps (click = enlarge) and you ‘ll be ready in a jiffy!


Perfecte Imperfectie

oktober 5th, 2016 § 1 comment § permalink

Het lijkt een modetrend: het besef dat we te veel willen, te veel eisen en daardoor steeds vaker onderuit gaan. Onze persoonlijke standaard is hoger dan we rijken kunnen en het liefst zijn we niet alleen heel kritisch, soms zijn we ook ronduit grof tegen onszelf. We zijn nooit interessant genoeg, mooi genoeg, jong genoeg, mager genoeg of doen niet ons uiterste best om alles uit de kan te halen. En elke gelegenheid die deze waangedachten kan bevestigen, wordt als het de ultieme waarheid gezien in onze zelfafbraak. Elke jongleerbal die we niet in de lucht kunnen houden en met een zacht plofje tegen de vlakte botst, laat een krater na in het zelfvertrouwen. Want enkel de perfectie maakt het ons waard om graag gezien te worden, pas “als ik dit…”, pas “als ik dat…”, pas “als ik zo…”, pas… dan zal ik gelukkig zijn, pas dan zullen anderen me graag zien. Het is je reinste roofbouw op wie je bent. En dat weet je pas als alles op is.

Ik was nooit grof tegen mezelf. Waarom zou ik? Sorry krijg ik vlot gezegd, als ik in de fout ga, want van elke misstap kan je iets leren. En als er iets niet lukt? Niet treuzelen, maar gaan! Want je bent zoveel als wat je kan, en hoe het spoort tussen je oren. Wat je niet kan, kan je leren (of op z’n minst proberen). Beschaamd ben ik wel al eens geweest, om de zoveelste uitspraak of onafgeborstelde reactie, maar nooit schold ik mezelf uit of reduceerde ik mezelf tot “idioot” of  ”domme trut” omdat ik iets fout deed of iets niet kon. Zelfs toen ik eerder de omtrek had van een kleine orka, vond ik mezelf nog steeds een sfeermaker, ondernemend en kon ik makkelijk zeggen wat mijn knappe eigenschappen waren (langs binnen én langs buiten). Mijn zelfvertrouwen en levensvreugde paste nét in mijn omvangrijke lijf. Maar dat ging enkele maanden geleden mis. Alsof met elke kilo ook telkens een stuk van mezelf was verdwenen doorheen de jaren.

Waar ik dacht dat ik met de juiste ingesteldheid en liefde alles kon bereiken, was ik helemaal vergeten dat veel geven ook veel vergt. Van mezelf. Je legt je vertrouwen te week in alles wat je doet en in anderen. En als er dan iets niet loopt zoals je had gedacht, kan het razendsnel de andere kant opgaan. Mijn goed geoliede machine stokte tot in de kleinste tandwielen, de trappers trapten door en ik had lekke banden langs alle kanten. Met een ongeziene stuiptrekking denderde ik van het spoor en bleef ik achter, als een verloren voorwerp dat de hoop opgegeven had nog terug opgepikt te worden. Alles raasde verder, maar ik kon nergens heen.

Het stopt. Zo gaat dat. Ik wist niet langer hoe. De vrolijke rappe rups waar ik op zat had het blijkbaar van me overgenomen en ik had geen controle meer over de richting waar ik heen ging. En ik wist al helemaal niet meer hoe ik het doen moest: genieten en gelukkig zijn, want dat was ik niet meer met mezelf. Ik was bevestigd in een grote angst: dat ik niet goed genoeg zou zijn. Althans, dat heb ik toegelaten om over mezelf te denken. Wat een zonde.

Het is een vreemd beestje dat veel aandacht en energie vraagt. Anders dan een gebroken been kan je niet na enkele weken uit het gips kruipen. De wonde valt niet dicht te naaien en de ziektetermijn is niet afgelijnd. Het gaat anders en trager en de ene keer lijkt het over, maar dan toch weer (helemaal) niet. Het enige waar je naar streven kan is de wetenschap dat het beter zal worden, dat je weet dat het beter zal gaan en dat ook de onzichtbare littekens met de tijd zullen ontzwellen en fijner zullen worden. Je leert er weer wat van bij en als ik op “reset” had kunnen duwen, dan had ik dat toen zeker gedaan. Maar de snelle oplossing was hoe dan ook niet de juiste geweest, dat weet ik intussen wel zeker. Sommige inzichten kosten nu eenmaal tijd en waar ik dacht dat het streven naar de uiterste perfectie mijn leven zou vullen met alleen schone dingen, is het net dit streven dat mij ongelukkig maakt. Of zoals ik zopas las in een stuk van David Van Reybrouck: Het is belangrijk om te merken dat je niet alles kunt beheersen. Want “alles kan beter”, zo wist meneer Uytterhoeven al jaren geleden. Een vloek en een waarheid als een koe op hetzelfde moment, en zeer lastig voor iemand die dit nu net zo moeilijk toepassen kan. Maar al moet het anders, en is dat nog wat zoeken, ik ga niet voor minder als het streven naar geluk. Daar draait het immers om. Ik wil wat je niet zien kan: een heel pak warme, alles overheersende liefde in alle facetten in mijn leven, voor iedereen waar ik dit mee delen kan.

Kunnen we maw zeggen dat we steeds vaker massaal onderuitgaan en hiermee een modetrend hebben gevestigd? Geen idee. Dat is het laatste van mijn zorgen geweest. Maar dat er aandacht aan wordt besteed, dat is toe te juichen. Wat je zelf niet goed kan plaatsen, kan altijd steun gebruiken. Al geef ik geen zier om inspirerende Pinterst-quotes, soms kan een positieve boodschap deugd doen. En shoppen, ook dat geeft al eens afleiding. Want als je soms wilt wegduiken, dan zijn dikke truien de ideale cammouflage.

Dus als je plots – op zoek naar knuffelwarmte – een ode aan het zelfbeeld tegenkomt, dan kan dit verrassende kleine stukje de dag onverwacht doen wenden. #ImPerfect, zegt Esprit me. “Componeer  jouw persoonlijke style. Don’t stop the dance.” Het belangrijkste is dat het ritme klopt, geven ze nog mee. Mijn eigen ritme dan. Uniek en individueel en net zoveel waard als alle goeie dingen die je een ander zou toeschrijven en jezelf zou ontzeggen. Dat deze campagne een boost wil geven aan het zelfvertrouwen en de grijze zone opwaardeert, omdat de variatie van alle mensen nu net zo mooi is, tja… wie ben ik om dat tegen te spreken? Een positieve boodschap die velen zouden mogen volgen en elk mens voor zichzelf verplicht zou moeten toepassen. Laat ons daar eens massaal op toespitsen en elke dag fier zijn op onszelf.

Ik ben geen modetrend, ik ben altijd al mezelf geweest en daar ben ik eindelijk weer (bijna) blij mee.


PLAYMOBIL® Zomer 2016 GIVE AWAY!

juni 26th, 2016 § 38 comments § permalink

Ge zou het zo niet altijd zeggen, maar de zomer is in het land. Astronomisch gezien dan toch, volgens Frank Deboosere. Dat wil zeggen dat de vakantie er ook aankomt en dat wil zeggen dat er veel kinderkes zijn die niet meer naar school moeten… Voor de ene ouder een kleine, organisatorische vloek, voor de andere een zegen met zeeën van tijd. Hoe dan ook, er valt wel wat te vieren met die weken van ongebreidelde vrijheid in het vizier en dat wil ik graag delen met de kleinsten onder ons: een Playmobil Give Away! Én wat voor één!

Of je nu wel of niet op reis, kamp of bootcamp gaat: iedereen kan een reisje maken naar De Grote Vakantiebungalow dankzij dit te winnen pakket. Volgt u even mee en kwijl.

Plek voor vijf in de stapelbedden, een katrol, een kampvuurbbq, een boomstamtafel, superschattig sanitair aan de achterzijde en sport-en-spel benodigdheden om iederéén bezig te houden!

Het ziet er niet alleen fantastisch uit, het ís het ook! Bij het zien van zoveel jeugdsentiment, kromp ik in elkaar tot ik imaginair in de bungalow paste: 1m80 opgeplooid kindergeluk. Zou ik reïncarneren, dan kwam ik terug als Playmobilvrouwtje, daar bestaat geen twijfel over. Een zoete zaligheid die gedeeld wordt door de metekinderkes.

Kom, kom, dit is toch te zot voor woorden en ik heb hier zo één exemplaar voor u, of althans voor uw eigen gekloonde versie, neefje, nichtje, kleinkind, petekind, oogappel of liefste buurkind! Ik zou niet twijfelen als ik u was en mijn kans grijpen alsof er mijn eigen onbezonnen jeugd van afhing.

Deelnemen is simpel, want de zaken zijn vaak al ingewikkeld genoeg:

  • Woon je in België, dan maak je kans om dit pretpakket te winnen.
  • Deelnemen doe je door hier (bij dit bericht) een reactie achter te laten óf op de Facebookpagina van veetje. Voor de duidelijkheid: dit telt voor één deelname, ook al reageer je op beide kanalen.
  • OPGELET! Er is een dubbel punt te verdienen, jaja! Want ik heb zelf ook wat te vieren! Sinds kort bestaat er ook mijn eigen Instagramplekje onder de naam veetje.be. Ik geef het maar mee, zodat je geen enkel nieuwtje meer moet missen. En om dit te vieren, telt een deelnemende Instagramvolger dubbel. Uw naam gaat twee keer in de pot. Als uwen Instagramnaam onherkenbaar is met je deelneemnaam, zeg me dan even hoe ik uw kan herkennen.
  • Deelnemen kan tot zondag 10 juli 2016, middernacht! De winnaar wordt op 13 juli bekend gemaakt!

Allez hup, mijn duimen gaan al de hoogte in voor elk van jullie!

Deze wedstrijd is afgesloten.

Bewaren

Bewaren

Bewaren


“Ertjes”

december 28th, 2015 § 0 comments § permalink

Deze “Ertjes” werden door jonge kinderhanden gemaakt: eenvoudig, doch subliem. We smeerden kartonnen rollen in met lijm en haalden ze door spliterwten. Met het lijmpistool kleefden we de kop op het lijf, net zoals enkele witgeschilderde stokjes als poten aan hun flank. En tot slot kroonden we houten takjes tot geweien op hun hoofd.  Meer moet dat niet zijn.

Easy peasy paper roll reindeers I ‘ve made with some off my youngest kids at school.


Pluimstaarten

november 1st, 2015 § 0 comments § permalink

Proppen krantenpapier, omwikkeld met papierplakband en afgewerkt met vernislijm en zijdepapier, resten karton voor de poten, wiebeloogjes, pluimen en een dennenappel (bevestigd met het lijmpistool). Zo eenvoudig kan het zijn om een kolonie eekhoorns te maken.

Homemmade sunday squirrels. So cute!


Ik blauw van jouw

september 22nd, 2015 § 0 comments § permalink

Plots, zonder het te weten, kleurt de maandagochtend blauw.

Van de donkerblauwe soort die diep doet zuchten en wat kraakt vanbinnen. Door de regen. Door de sneeuw. Door een gemiste trein. Door onverwacht slecht nieuws… Of onopvallend grijzer, omdat het winter wordt. Rood en geel worden met een laatste cocktail opgeslorpt en limoengroen krijgt de schijn van dennenbomen. Een salsa wordt een minor swing, de zomer stopt met dansen. Geen fuchsia of koraalroos, geen flipflops in de gang. De wolken worden dikker en de plassen almaar dieper.

Ik zet mijn knuffelmodus aan en kruip wat dieper in mijn jas, de kraag hoog opgetrokken. Cocoonen in mijn kleren. Een sjaal tot aan mijn neus, een muts over mijn oren en mijn handen in de zakken van een veel te grote vest. Een bubbel van gezelligheid doorheen de kou en regen. Trage Franse liedjes spelen door mijn hoofd en knisperen zo zoet dat de neerslag me niet raakt. Ik hou zo van de zomer, maar ik duffel ook zo graag: als de dagen trager gaan en de nachten langer worden. Dan draag ik het liefst spullen die voelen als een nest van dons.

Blauwe dagen vragen om meer wol. Om dikke kousen in bottines. Om wanten om de handen en zachte poederzoenen. Een kusje hier, een kusje daar, voor elke sneeuwvlok-vlok. In blauw en grijs en ijsjeskleuren. Als een dik en fluffig deken of een badjas om mijn lijf. Want daar word ik weer warm van: van woorden zoals ‘dons’ en ‘deken’ en ‘ingeduffeld’ zijn.

Donzigheden van Esprit

Bouclé kan daarbij helpen. Zoals die eerste trui: een strechtrui van blouclé. Dat is een deftig woord voor vrolijk ‘nopjesgaren’. Nopjesgaren! Als daar de sneeuw niet van gaat dartelen, dan blijft het dit jaar droog!

 

En tegen winterkou nog een mutsje op mijn hoofd als een bosbes op de taart. Knuffelkleren als remedie tegen triestige Blue Mondays. Ik hou van blauw, maar niet van kou – maar hou het meeste nog van jou.


Where Am I?

You are currently browsing entries tagged with veetje at ☞ HOME.