Veetje

Ziet u dit?

En dit?

En dít?

Dat is nu mijn wederhelft. Druk bezig met mijn eigen schuld.

Want de wederhelft was jarig tijdens de vakantie en dat verdiende een cadeau. Nu, ik weet altijd wel wat geven en dit gewoonlijk maanden op voorhand (een ballonvlucht, een bbqtoestel, mezelf met een strikske rond,…) tot het moment dat het 2012 werd. De ideeënbox bleef leeg. Alles werd overwogen en afgekeurd tot ik vast zat in de auto richting de Franse zon. Niet de ideale gang van zaken, zo kan mijn gestructureerde kant u vertellen.

Groot was dan ook mijn vreugde toen Meneer Veetjes zijn sluimerende interesse in de vissport opflakkerde bij het zien van de kabbelende rivieren en een winkel met het nodige materiaal. Aha, een plan! Mijn man met een hengel! Een half uur later stonden we buiten met de hele ruttemetut: een lijn, spoel, dobber, loodjes, haakjes en wriemelend lokaas. De uitgebreide uitleg van de vriendelijke Française kregen we er gratis bij. Missie geslaagd: iedereen blij. Had ik echter beter nagedacht over mijn impulsieve aankoop…

Want toen begon het. Meneer Veetjes is een zeer geduldig man. Met een vastberadenheid en een rust om u tegen te zeggen. Zowat de grootste karaktereigenschap die van ons tegenpolen zou maken. Want ik, beste lezers, ben van de andere soort. Van de wiebel en kriebel soort. Het type dat wil zonnen, maar na een half uur beseft dat liggen niks voor haar is, wil zwemmen, een boekske leest, steentjes zoekt, een terraske wil doen, nog wat wil zwemmen, graag even de benen strekt, wat verder leest, een picknick in elkaar steekt, wat foto’s neemt,  rondhangt en wederom wat zwemt tot ik het wel gehad heb op mijn handdoek aan de kant. Probleem: dit alles speelt zich af in het eerste uur van de middagactiviteit waar Meneer Veetjes aan begonnen is en die heeft nog lang geen drang om zijn hengel aan de haak te hangen.

Nu. Logisch geredeneerd weet ik dat dit niet de laatste visactiviteit zal zijn op verlof. En daar kan ik mee leven. Maar de handdoek en de rust aan de oevers van de rivier, die loerend op me wachten, zijn voor enige verbetering vatbaar. Dit leek me gepast was ik stinkend en rijk, maar ik ruik fris en zoek beter een alternatief. Hetgeen ik deed en vond op de camping shop Campz.

Ik zie me daar al helemaal zitten in mijn moodbord! Een frigobox, twee inklapbare stoeltjes, kussens en een hangzetel voor het gemak, een kookset voor de vers gevangen vis op te smijten, een potje voor de resten (ik ga er van uit dat Meneer Veetjes alleen grote vissen gaat vangen), een handige eetset, een houtkachel voor een kampvuur en worstjes op te roken en een tent tegen de regen. Mannekes toch, er zijn ergere manieren om je middag door te brengen. Lang leve de rust, lang leve de hengel: ik ben klaar om een viswijf te worden!

My second half is in to fishing (when he is on holidays), so I ‘ve made up my own comfy camping set to sit en enjoy the sun, while he is catching fish.

Ge hoort me niet zeggen dat dit gemakkelijk is (hoewel ge allicht niet moet vegen bij het verlaten van de strandhut), maar het is wel origineel en eens iets anders: Casa Na Areia. Ideaal om weg te dromen in dit koude Belgenland.

I don’t  say it’s easy, but it is original and something new: Casa Na Areia.

Voor vrolijke kinderen (én ouders) op het vliegtuig: een overgooier voor het klapbord van de kinderen op het vliegtuig. Je schuift deze stoffen overtrek er over en bindt hem vast met de touwtjes. Genoeg zakjes om kaarten, pen, kleurtjes, koekjes, een slurpbeker en zelfs een boek in kwijt te kunnen. Idee en uitvoering van Baby Get Green!

For happy children (and parents) on a plane: this is a slip cover for an airplane tray table. Just slip the cover onto the tray, tie on the ends and let your child explore! More then enough pockets to storage cards, pen, crayons, cookies, sippy cup en even a book. Idea from Baby Get Green!

Lang geleden dat ik het hier nog eens had over eten.

Het heeft er echter niet aan gemankeerd in Italië. We hadden een eigen appartementje in de B&B, dus er werd ‘s avonds geregeld gezellig in de potten geroerd. Dankzij de Proeven-boekskes die het ma-maatje in de lectuurdoos had gestoken voor de rit heen (en terug) werd het zowaar zelfs efficiënt: bij de aankomst in Manarola stond het weekmenu op punt, compleet met gestructureerde boodschappenlijst en aangevuld met kruisjes bij de ingrediënten voor wat uit de winkel kon komen en wat vers van de (vis)markt moest komen + enkele vrije plekken om ergens lekker te gáán eten. En hoewel er soepel werd omgesprongen met de structuur (geen marktje gevonden, overdreven veel honger na een daguitstap en dan maar lekkere pizza gaan eten etc…), er werden duimen afgelekt en bordjes volgeschept. Danku ma-maatje, danku Proeven!

Mocht ge er honger van krijgen, dan moogt ge altijd informeren naar een recept, maar intussen hier een blik op ons vakantiebord.

* burps *

Oké, ik mag niet klagen.

Goed lief, lief lief.

Eigen huis.

Rimpelloos.

Part-time kinderen.

Huisdieren die niet klagen.

Droomjob.

Wijze vrienden.

Schitterende moeder.

Persoonlijk metekind onderweg, met dank aan de lieve boeken-zus en haar lief voor de inspanning!

En, theoretisch gezien, tijd genoeg voor alle dingen die ik doen wil.

Zeer zeker, klagen mag ik niet.

En dan wordt het alleen nog maar beter, want alsof het nog niet genoeg zou zijn, mag ik binnen 14 dagen zomaar even 2 maand op vakantie. Bij wijze verplicht, want mijn werk sluit en de kinderen blijven thuis. En dat werd door de overheid beslist, heb ik niks met te maken.

Omdat ne mens dat nodig heeft in het onderwijs. Dikke rut, geloof dat niet. Dit is ons excuus om het geweten van mensen die het verlofsysteem der onderwijzend personeel in vraag stellen te kunnen sussen. Amaai, da is, die drukte van die kinderen altijd, ik zou dat niet kunnen. Bron van waarheid, vooral als u mij niet bent, maar vooral: de drukte blijft tussen de schoolmuren en ik vrees voorlopig geen fulltime drukte in mijn living (daar zorg ik liever zelf voor). Nog een klassieker: En als ge het voor ‘t verlof alleen doet, houdt ge het niet vol. Ik ga zomaar door als ik wil. Dat is het voordeel van iets graag te doen. Dus leg u ei, kom er bij, of win de lotto en massa’s vrije tijd indien de vakantieregeling u stoort.

Maar… versta me niet verkeerd: ik kijk GEWELDIG uit naar alle lege dagen! ENORM, gi-ga-gigantisch. Feest, terrassen, zon, reizen, kleur opdoen, lezen, feest, terrassen, zwemmen, zon, feest, etc… Projectjes doorworstelen, eindelijk de hele dag tijd hebben voor de frutsels en prutsles die al zo lang wachten op terechte aandacht. Eerlijk waar: als het vanaf nu een hele zomervakantie (en riskeert het u niet, dit is geen invitatie) met bakken zou regenen, dan kan ik me prefect 2 maand binnenshuis bezighouden. Niet dat dit goed zou zijn voor mijn mentale toestand, maar het is mogelijk.

Erger nog, nu ik de boeken dicht mag doen, althans mijn potten verf van schroefdeksels voorzien, zoemt het van de ideeën in mijn hoofd voor mijn lokaal en jaarplanning van 2011-2012. Die klas toch zus of zo zetten, die muur in dat kleur, het opbergsysteem zo verbeteren, mijn papierkasten verslepen, misschien ook dat en dit voorzien, een gemakkelijker agendasysteem uitdenken en plannen wat er volgend jaar beter kan gebeuren. Ik kan mijn dagen vullen en wil alvast véél kleur en tegelijk ook rust in het lokaal. Genoeg dingen om te doen, genoeg meubels om te slepen en binnenkort een uitgekiend plan (ma-maatje, je mag helpen als je dat zo graag wilt).

Maar allicht, ik ken mezelf, heb ik te weinig tijd…

Van vrijdag tot zondag was het genieten.

Met de jongens, mijn Meneer V én heel de familie langs ma-maatje haar kant. Iedereen ging mee: de zwangere boeken-zus, haar lief, een dozijn nichten en neven van 5 tot half de 20, 2 handen vol kakelende tantes en goedgemutste nonkels en ons opperhoofd (mijn pepe) vergezeld van onze aardmoeder, ook gekend als meme.

De kust werd ons geannexeerd terrein waar we een hoeve omvormden tot een tijdelijk bastion. We praatten en lachten en babbelden bij. De wijn die vloeide, de toon werd gezet.

Zaterdag toonde de zon zich langs haar mooiste kant, dus zetten wij koers van links naar rechts op het strand. Een hoeve-ontbijt met verse kazen, ijsjes, go-cars, plaatselijk bier om de wijn van de vorige avond door te spoelen, een bakske met friet, een klopjacht in wat winkeltjes, en zever gezever met veel plezier. De kustram reed ‘s avonds van rechts naar links om de vermoeide kinderenbenen te ontlasten – en ouders van uitgeteld gezaag te ontzien.

We aten wat de moderne boerin voorschotelde en ontdekten dat de huidige KAV vrouw naar Nigella kijkt en haar stoemp inwisseld voor verse amandelkroketjes met verdere verfijnde kost. Ge kunt da nie geloven, hoe lekker dat da is!

Dus eenmaal thuis rook ons uitgewaaide huis naar zee of misschien kwam dat uit de zak vol met schelpen. Schatten van het strand, geselecteerd door de kleinsten van de clan. De jongens opperde nog een nacht langer te blijven, maar helaas werd het weer week, zoals dat gaat na het weekend.

Ik plan alvast het volgende: de trip naar de Ardennen. Nog één week week, en dan blijft het zeven keren weekend na elkaar. Wij weten alvast waarheen en kijken er naar uit.

Tegen dan is het zand misschien uit mijn oren.

We verlaten het Belgendland! Naar het zuiden en de zon! Genieten en niets meer. Dat mag ook wel eens een keer. Heb het pakje voor Meneer Veetjes deskundig meegesmokkeld in de bagage, want hij verjaart maandag, maar intussen, sssst, nog niks verklappen!

Oja, de blog loopt gewoon door, dat zal je wel zien als je hier morgen op bezoek komt, want mijn deur staat altijd open en iedereen is welkom op de koffie. Een mens woont niet voor niks in de Koffiestraat.

Gegroet en tot op een bruiner en uitgeruster moment!

Veetje