Eventjes tijd.
Meer heb ik soms niet nodig, maar ik vind het nergens. Er is altijd wel wat te doen en het gaat in een razende, ronkende, soms reutelende rotvaart. Hoewel, reutelend, het is wat ik er zelf van maak. De plannen stapelen zich op en worden telkens met vrolijkheid aan elkaar gerijgd. Het ene plan al kleiner dan het andere, het ene idee al zotter dan het vorige.
Behalve dan het voorbije weekend. Dat was even niks plannen en ongegeneerd genieten op de waddeneilanden. Met het ma-maatje, de boeken-zus, haar lief, het wondermooie metekind en mijn Meneer Veetjes. De drukte uit de benen stappen en het stof uit de oren laten waaien. De zee trotseren met vissers, proeven van lokale lekkernijen, kuieren en ruimte laten voor het niets doen.
Mijn batterijen zijn weer opgeladen. Het uitstel van gemaakte beloftes wordt met herwonnen moed herbekeken een met gezellige goesting hervat. Ik ben er weer helemaal klaar voor. Daar zit het hem dus: in de ruimte van de leeggangerij zit een doos vol op te vullen uren.
Door niks te doen vond ik weer eventjes tijd. Zo doet een mens dat dus.
