Wat ik nog niet getoond had, maar nog even zeggen wou: ik heb een schort gemaakt. Als pakje voor de jongste jongen van Meneer Veetjes oftewel onze toekomstige sterrenchef van 6 jaar.
Geen wereldschokkend nieuws en al zeker geen details en uitleg waard met al dat wonderlijk stiekgeweld onder de blogsters. Maar het ding is, zo eenvoudig was dat niet. Het duurde voornamelijk langer dan gepland. Stel mij nu niet als leeghoofdig wezen voor, een schort kan er tussen de ditjes en datjes heus nog wel vlot vanaf. Schone steekskes, netjes omgezoomd, goed versteld en geheel onorthodox tot 2 identieke okselbogen geraakt met de hulp van een rol papier plakband en een schaar. Mijn meme heeft dat goed aangeleerd, maar dat van die plakband verzwijg ik haar liever. De bewijzen zijn er, lach maar alvast in de vuist.
Het probleem situeerde zich eerder op een ander front. Waardoor het meten, knippen en construeren nét iets langer duurde dan gepland…
Loes, de sabo-poes. Wie heeft de lintmeter nu nog nodig als zij die liever heeft?
