Veetje

Wat begon met een broodnodige uitmesting van de kleerkast is danig uit de hand gelopen. Maar laat ons beginnen bij het begin. Met vijf vuilniszakken.

Begin deze winter kwam ik tot Hét Besef. Alles was te groot, te gedateerd – dingen die 15 jaar oud zijn en aangekocht werden in volle puberperiode zijn écht niet meer in – of absoluut mijn stijl niet meer. Mijn kleerkast leek op geen zak. Dus wat kon ik er beter met doen dan er zakken mee te vullen? Ik dacht het al.

Het werd hoog tijd om die enkele stuks die ik na mijn fatty periode al had aankocht te onderscheiden van de rest en hen het zuurverdiende recht te geven op goed gezelschap. Maar opnieuw, ik loop voorop op de feiten.

Zak 1 werd gevuld met schaamkleren. Categorie: kleren die je zelfs een straatkind in een onbeduidend land niet toewenst.

Zak 2 werd gevuld met de tentzeilkledij. Categorie: er zijn altijd tentenkampen nodig in oorlogsgebied en misschien hebben die mensen er wat aan.

Zak 3, 4 en 5 werden gevuld met schone koopjes die niet langer strak genoeg zaten zoals het hoorde - waarom dacht ik toen dat ik überhaupt strakke kleren kon dragen – en de stukken die niet langer 100% bij me pasten. Categorie: laat er ons anderen een plezier met doen!

Twee belletjes later, naar de boeken-zus en het ma-maatje, stond er pudding en koffie op tafel en werden zak 3, 4 en 5 op het appèl geroepen. Kleren vlogen in het rond, dingen werd uit- en aangetrokken, robbertjes werden uitgevochten tussen mijn twee dierbaren en uiteindelijk bleef ik achter met een halve zak te doneren overblijfselen. Het leven kan toch simpel zijn en dankbaarheid was mijn eer.

Maar toen… het grote zwarte gat in de vorm van lege legplanken en onbehangen kapstokken gaapte me ontredderd aan. Ik.had.niks.meer.om.aan.te.doen. En nu ben ik wel strakker dan ooit tevoren, maar nog steeds geen nudist. Er zat niks anders op dan te transformeren in de meest bezeten, harde soldentante die je mogelijk acht. De wederhelft wist niet wat hij zag. Eén maand later en er is amper nog plek over in de toen zo lege kast. Behalve dan voor een folieke uit de Esprit Shop.

Ik.heb.altijd.plaats.voor.een.folie.van.esprit. Amper enkele weken oud en prachtig passend op die allerlaatste kapstok(ken).

Zoals dat blauwe kleedje voor een fotoshoot.

Of mijn versgevangen vogelbloes.

Of mijn gele minirok. Zoals de gekrulde-vriendin ook heeft waardoor we vaak hetzelfde aanhebben, zonder dat erg te vinden.

Damn the man, ik krijg alweer zin om geld uit te geven. En hou mij maar eens tegen…

Shop till you drop in the beautiful Esprit Shop, at least that ‘s what I did ;)

Sinds onze hond in huis is, werd alles opgedeeld in twee. Zo is er het verbouwde deel, hetgeen wij “het nieuwe deel” noemen, en daarnaast “’t stuk dat we nog moeten doen”.

In deel één mag de hond niet komen. In deel twee wel. ’t Beest moet niet klagen, onder zijn deel valt de keuken, de living, de eetplaats en een verwaarloosbaar veranda’tje. Soms sluipt hij zelfs stiekem naar boven en claimt hij zo ook de oude slaapkamer en de dressing-in-wording (rommelhokken voor het moment). Niet dat dit getolereerd wordt (krijsen en roepen dat we dan doen en vloeken tot hij weer beneden staat), maar het zal hem worst wezen.

Zo is er ook een deel waar tapijten mogen en waar we de tapijten buiten smeten. Wie zich zonder pantoffels door ons huis waagt zal snel merken dat de tegelvloer in ’t stuk dat we nog moeten doen koud kan zijn en dat er geen eilandjes van mattige warmte doorheen het huis drijven. Want een hond, dat ruift. En langharige schepers ruiven lang en met veel haar. Binnen het eerste half jaar werd de mat onder de salontafel buiten gekieperd en voorlopig ligt daar nog niks in de plaats.

Voorlopig, want wie weet wordt onze hond ooit kaalgeschoren of stopt hij met ruiven of leert hij zelf stofzuigen of vind ik een kabouterke onder mijn kast dat droomt van een toekomst als housekeeper. Allemaal mogelijkheden die naar nieuwe, warme eilanden onder mijn salontafel leiden. Zoals deze van, hou u vast, Esprit.

Ik leefde in een wereld die Esprit geklasseerd had onder ‘kleren en sjakossen’, maar neen, dat is niet waar. Die hebben blijkbaar ook kussens en gordijnen en zeepbakskes en retro badhandoeken en kaderkes en kaarsen. En, wat blijkt, originele matten. In tegelvorm. Speelgoed voor grote mensen, zoals ze zeggen.

Varieer van kleur, vorm en creëer compleet uw eigen tegelmat naar wens. Ik zeg het u: uw kinders gaan dat tof vinden. Het enige dat ik niet kan beloven is dat de mat blijft zoals gij wilt.

Ik overweeg opnieuw een stofzuigroutine van 2 keer per dag een rondje in ’t stuk dat we nog moeten doen. De hond mag blijven, de mat mag binnen en mijn pantoffels gooi ik buiten. Ik ben klaar voor een knus eiland, that’s the espirit.

Cool, multi-functional textile tiles from Esprit. Fun to create and it brings a playful spirit in your home.