Het zit zo. Ik verwaarloos hier niemand. Ik denk immers aan jullie (ook aan u, ja, Sheila) en ik ben er mee bezig dat ik er even niet mee bezig was. Zelfs al zit ik in een rode caravan…
Maar… het was niet voor niks. Ik heb immers een masterplan. Daar zo, in mijn hoofd. Uitgekiend en prachtig, dat kunt ge niet geloven hoe waanzinnig dat dat is. En geheel top secret, vanzelfsprekend. Het bestaat uit een aantal stappen, waarvan ik de eersten in rij reeds onbewust al had gezet. En nu ik me daar wel bewust van ben, is het tijd om er dan ook eindelijk wat mee te gaan doen. Dit is zowat de enige filosofische kwietkwat die je hier ooit op mijn blog mag verwachten, dus laat het even bezinken.
Enfin, dat van dat plan, dat kwam er niet zomaar. Dat komt omdat ik bijna met mijn smoel op de tv mocht voor een nieuw programma (ge gaat kwijlen voor uw scherm wanneer dit nieuwe format van Hotel Hungaria – aka productiehuis Dagelijkse Kost, Groenland en Goe Gebakken – ooit wordt uitgezonden), maar dan toch weer niet. Ik heb er eigenlijk geen idee van of ik hier zwijgplicht over heb. Ik ga er van uit van niet, aangezien ik er vanaf heden niet meer bij hoor, maar laat ik het voor de zekerheid even over Het Programma hebben. De makers van Het Programma hadden mij en ander bloggend volk + mensen uit de kunstaardige en kunstzinnige wereld gecontacteerd, met de vraag of er interesse was om Het Programma te presenteren. Na uitleg over de inhoud van Het Program (we gaan over tot de afkorting) werd ik helemaal uitzinnig van pre-presenterend genot en toen er een screentest volgde kon mijn geluk niet op. Ik spreek hier over begin maart. Februari stond dan ook compleet in het teken van de screentest. Ge kunt echt niet geloven hóé enthousiast ik immers was…
Er werd preventief tegen koortsblazen gesmeerd, ik checkte dagelijks of die 25 kilo die ik er het afgelopen jaar affietste en af-at (jaja, ge weet nog niet alles van mij) der ook effectief afbleven en mijn normale tandpasta werd ingeruild voor eentje dat magische wittinten beloofde. Ik was er helemaal klaar voor, ik besloot het oorspronkelijk aan niemand te zeggen en tegelijk mocht ik geen verre kennis zien of mijn mond liep er van over. Al mijn puzzelstukjes vielen op hun plaats, ware het niet, dat Hotel Hungaria nen andere puzzel had. Verdikke toch. Enkele zenuwslopende weken later kreeg ik immers van de meest-vriendelijke-contactpersoon-ooit dé telefoon dat ik gestrand was voor de finish. Jammer, helaas – maar ik ben wel nog nooit zo vriendelijk afgewezen geweest.
Depressie, het grote zwarte gat, doelloos ronddwalen, suïcidale neigingen… wat volgde waren harde weken.
Zot!
Zo gaat dat hier niet bij mij. De pil was snel gezwolgen en de kans werd gereclasseerd onder “oe zot was da”. Met vriendinnen werd geklonken op de anonimiteit en ter verblijding kreeg ik super lieve berichten van zovelen die wél in mij geloofden. Ik was nog nooit zo populair en genoot nog nooit zo van mijn lieve, lieve, achterban. Ge hebt buitenkansen en buitenkansen. En die van mij was er nog niet bij. Dictielessen uitgespaard, mijn “e” klinkt net zo vettig als ze wilt: NÉ!
Kortom, paginaatje omgedraaid en verder in het masterplan. Doorheen de ervaring begon het me duidelijk te worden dat ik nog ZOVEEL meer wil doen dan al die spetterend, spatterende uren in mijn knutsellokaal. Zo van die ingevingen komen bij mij altijd ‘s avonds. Als ik wil slapen. Dus bij dit plan was het niet anders. De malle molen van mijn brein draaide overuren met een koortsblaas tot gevolg. Weg, preventief gesmeer.
Denken dus. Zoals: Ik heb intussen al een pakske ervaring (met een strikje rond, indien gewenst), ik heb géén zittend gat, zoek altijd naar nieuwe uitdagingen, kan niet zonder creatieve kronkels, heb een eigen Doe-Map op de markt gebracht en genoeg vrije tijd om met die combinatie iets te doen. De vraag naar meer (workshop hier en schilderingen daar) wordt telkens wat groter en groter en daar geniet ik van. Enorm zelf! Dus waarom stel ik mijzelf niet ten dienste van de joligheid der creativiteit?
EUREKA, weer een ei er bij!
En dan begint dat broeden en dat zoeken en dat maken en het verbeteren en het anders doen en nog meer denken en fantaseren, enkele keren de lotto winnen om al die plannen uit te voeren, en verder werken. Een reis er tussen gaf me even pauze, maar toen ik vorige zaterdag terug in het Belgenland landde, stond mijn besluit vast. Dus verder werken, verder maken, verder zoeken en jullie, trouwe en lieve, beminde vrienden een dag vrijaf geven. Vergeef me schoon, mijn werk is af (Tolliez en Pillepallepoentje, jullie Craft it forward komt er écht wel aan, echt, echt echt!). Na de ervaring in de klas en het uitbrengen van de map is hier de volgende stap in mijn masterplan!
Met enige trots en een pak enthousiasme stel ik u graag voor aan mezelf, mijn eigen, ik, het flexibel elastiekje dat bereid is tot kleurrijk tijden:
Ga maar eens kijken, naar mijn multifunctionele zelf, ik ben er klaar voor. Maar ziet wat ge in huis haalt, hé, héhé.
Voila, weer een stap gezet. Nu nog de lotto winnen voor de volgende.
Succes !
Hoe heerlijk geschreven.
Hoe heerlijk creatief.
Hoe helemaal jou!
Hoezee-hoera-hoplala!
De vind-ik-leuk knop ontbreekt nu nog.
Tof zeg! Succes!
yihaaaa! Wat leuheuk!!!!!
en de craft it forward… alles op z’n tijd…
Oooh, hoera voor jou! Veel plezier en succes en zo! :-)
Rutheken, Rutheken, Rutheken!!
Gij zijt toch ni te schatten, zenne!
Alweer een spetterend, origineel, helemaal-iets-voor-jou initiatief!!
Tof tof tof!
Ik klamp jou zo rap mogelijk aan … voor een feestje, hé :)
Dat feest wordt morgen vastgelegd! Jochei!
Ma zo tof zeg!! Ik peis dat wijle wel een beetje op mekaar lijken. Van ‘t een in’t anders en alles graag doen en nooit rust en en en… Heerlijk hè.
Mercikes! Het is inderdaad zoals je zegt, ik weet niet waar te beginnen en ik weet niet waar het eindigt en al die uitdagingen zijn te fijn om te laten liggen! De generatie adhd, maar dan zonder diagnose en nog voor het nagatieve bijklank had ;)