Afl. 9 Hoor, wie klopt daar kinderen?

januari 13th, 2014 § 1 comment

Toen ik klein was en nóg minder van de wereld wist als de dag van vandaag, was Sinterklaas iets magisch. Een mysterieuze man waar we – in tegenstelling tot andere mysterieuze mannen – één keer per jaar geen schrik van moesten hebben. Ook niet van de zwarte knapen die huppelend in fluwelen pakjes zijn zijde flankeerden. 365 dagen per jaar zouden we het absolute waanzin gevonden hebben dat mijn ouders – dan nog wel met open armen – nachtelijk bezoek toestonden. Al zeker omdat dit bezoek bestond uit een onbekende, oude vent met een vreemde hoed op en een exotisch gezelschap zwarten met rode lippen. Dat zou ik in mijn puberjaren eens moeten geprobeerd hebben. Om nog maar te zwijgen van dat paard dat op het dak geraakte (iemand een idee??). Dat zou op z’n minst merkwaardig genoemd worden. Dat deze bende op weet-ik-veel welke manier ons huis binnendrong – niet langs de schouw, want langs het gasvuur leek het me nogal moeilijk om onze living binnen te dringen en ook niet langs de voordeur, want die was altijd op slot – was evenzeer 1 dag het wantrouwen niet waard. Want wij geloofden alles onvoorwaardelijk, van begin tot einde. Samson was een echte hond en Sinterklaas zag ons allemaal graag.

En mijn zus en ik zag hij krankzinnig graag! Wij waren zijn febbekakskes! Want als de Sint kwam, dan deed hij dat niet met een handvol mandarijnen en chocolade. Au contraire, dit was een man van de wereld: een halve speelgoedwinkel werd vakkundig uitgestald op de eettafel en zowat elk speelgoedje dat we doorheen het jaar niet hadden gekregen van onze botte ouders, had hij voor ons mee… Oh, kinderlijke onschuld en onrechtvaardige ouderveroordeling. We waren doodop van een slapeloze nacht vol spanning, maar wíj waren de braafste kinderen ter wereld, daar bestond geen twijfel over. Na 6 december konden we weken teren op het snoepgoed, alle spelletjes, Play Mobile en Barbies. Het mysterie van de man die alles wist. Alsof hij het hele jaar al onze wensen had bijgehouden om ze dan in één keer te brengen…

Nu, 28 jaar en enkel maanden later, voelde ik opnieuw de spanning van de kinderbelofte. “Zet je schoen en je wordt overladen met verwondering” (naïeve trezebees). In dit geval trok ik een bouwvakkerschoen aan en trommelde helpende handen op. Want dit jaar bracht de Sint op zaterdag 7 december “De Keuken”. Niet één met plastieken wielekes en een pak rubberen worstjes, maar één op poten en met bergruimte om een klein magazijn in kwijt te kunnen.

Twee dagen voor de levering kreeg ik een automatische vrouwenstem aan de lijn. Dat belt u dan op en begint dadelijk in de hoorn te ratelen, zowat halfweg “Allo, met Ru..?”. Weinig verschil met een opdringerige tante. De zoetgevooisde stem zei klaar en duidelijk in welke tijdspanne de stoomcamion onze straat zou inrijden. Alsof de lotto zou bellen om te zeggen dat je het komende weekend gaat winnen was dit een bericht van een aangekondigde extase, I like it!

Stipt op tijd stopte het vehikel voor de oprit. Enkele potige kerels sprongen uit de cabine, niet in broekkousen, wel gepierced en met een rollend Brussels accent. De opgetrommelde hulp bleek achteraf bekeken niet nodig om het materiaal mee uit te laden, want hoewel we verder dan 10 meter van de straatkant wonen en die afstand zelf zouden moeten overbruggen volgens de voorgeschreven regels van de leverdienst, sleurden de drie gewillige kerels alles vlot en vriendelijk naar binnen. Een krabbeltje en een babbeltje later stond de hele mikmak binnen en tuften de drie verder op weg naar onbekende oorden. Klaar om opgewonden vrouwenharten te verblijden met hun vracht.

Dat dit nobel initiatief zijn effect niet had gemist bij dit jong veulen, was wel duidelijk…

Pakjes, héél veel pakjes! Met vijzen en scharnieren, uitrekbare lades en kabels, frontjes en plinten, kroonlijsten en duizend en één handleidingen.

Het mag u verbazen, maar o, boy, dit was één van de schoonste decemberdagen uit mijn leven. De bijgevoegde inbussleutels werden aan kant gesmeten en degelijk schroefmateriaal werd bovengehaald om er wat vaart in te steken. De Wederhelft kluste verder aan het plafond met enige vaderlijke ondersteuning, de moeders werden opgedeeld in het Schuiventeam en samen met de papa vormde ik de Kastencompagnie. Zo gaat dat met klein kinders: geef die een doos vol Lego en dat moet direct in elkaar. Gezien de grootte van de doos dit jaar deden we er allen samen een dag extra over en tegen zondagavond was de stock nageteld, uitgepakt en gemonteerd.

Conclusie: twee kastjes zaten beschadigd in de verpakking en één pak scharnieren te kort. AHA! Daar kwam het leveringsbonnetje voor te pas. De langste van de koeriers had me zo een briefje in handen gegeven. Op het briefje stond te lezen dat bij beschadiging, te korten of klachten ik me altijd mocht melden op een gegeven e-mailadres of via een telefonische hulplijn. Goed zo, daar gingen we dan eens dankbaar gebruik van maken.

Ik lijstte alles op en stuurde ’s avonds laat nog een mailtje. Groot was dan ook mijn verbazing toen maandagochtend – nog voor ik de eerste schoolgaande jeugd een kruk toewees en van penselen had voorzien – mijn telefoon rinkelde. Ditmaal een stem met een echt hoofd aan en een helder denkvermogen. “Goedemorgen, past het u dat we komende vrijdag alle zaken via een nieuwe levering kosteloos vervangen?” “Sjoe, komt maar af, met zo een service mag je me altijd bellen op maandagochtend!” En dat was het: vier dagen later pikten men alles op en kreeg ik met een vriendelijke glimlach van een doch doodsbenauwde Marokkaanse medemens (daar zat de hond voor iets tussen en bied ik nu publiekelijk mijn verontschuldigingen voor aan) de juiste stukken in de plaats.

Eindconclusie: A++ voor service en een +’ke extra voor de dosis klantvriendelijkheid.


Tagged , , , ,

§ One Response to Afl. 9 Hoor, wie klopt daar kinderen?

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*


De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

What's this?

You are currently reading Afl. 9 Hoor, wie klopt daar kinderen? at Veetje.

meta