Afl. 5 Allez, travailler!

november 21st, 2013 § 1 comment

Nu ben ik geen mens van weinig woorden - ik vertel een verhaal liefst lang, gedetailleerd, in het juiste kader, met de juiste sfeerschepping en als het even kan ook met enige aanloop… Geen kat noch vriendin die deze half ergerlijke, doch soms boeiende eigenschap zal tegenspreken - maar het ontwerp van de Ikea keukenplanner had me stil gekregen. Tot op heden associeerde ik dit Zweedse bedrijf met köttbullar en goedkope(re) zelf-bouwpakketten voor ieders budget, waar af en toe een vijs schijnt te mankeren. Uw kot ja, dat richt ge in met gerief van den Ikea, maar eenmaal in een deftig huis, groeit een mens stillaan uit zijn Fjellse of Laiva. Althans, zo dacht ik. Bij nader inzien moest ik vaststellen dat, terwijl ik druk bezig was met het juiste lief te passen en een bijhorend huis te zoeken, er enkele creatieve geesten dit bedrijf ver boven mijn gekende connotatie hadden getild… Zo ‘n mooie meubels, zo ‘n knappe kleurtjes… Ik keek opzij naar De Wederhelft. De man van minder woorden dan mezelf keek met geknepen oogjes naar het scherm. Slik.

“Prente,” zo sprak hij plots, “dat is een hele schone keuken dat gij daar hebt ontworpen. Maar ik ga ze niet maken. Voor dat geld gaan wij die gaan halen en maak ik de frontjes van het afwaseiland zelf. Al de rest schaffen we ons aan.” Voila, zo duidelijk communiceren mannen. ‘t Is schoon, ‘t is goed, ‘t is betaalbaar en mijn goesting. Klare taal, hoera! Puntje 5 op de checklist werd aangepast: Kies je services en plaats je bestelling werd Service = transport, niet langer de wederhelft (of toch niet integraal). Ik deed een vreugdesprongetje en droomde er al over dat we de gewonnen tijd  (aka geen maanden lange timmerklus voor de fulltime werkende Meneer Veetjes) zaten door te brengen in Bali. Ja tarara, maar zo ver waren we nog niet. U was gewaarschuwd, vuile kleren waren niet langer optioneel maar een must!

Die keuken van mij is immers het eindstation. De bestemming. Een oase aan het einde van de horizon. Om nog maar te zwijgen over de living die er ook bijhoort en de geplande bijbouw. Wat tussen die droom en de realiteit knelt, is werk. Veel werk na het werk. Weekendwerk en bouwverlof, het past perfect in ons jargon. Als ik er op terug denk wat hier sinds maart 2013 allemaal gebeurd en veranderd is, krijg ik spontaan klotsende oksels. Maar misschien is het zoals kinderen krijgen: ge vergeet snel hoeveel miserie het heeft gekost om ze op de wereld te zetten. Hoe het ook zij, ik ben al lang blij dat ik intussen even tijd heb om samen met u eens naar de foto’s te kijken. Allez, pakt u nu maar een koekske, de diavoorstelling gaat beginnen.

Maart 2013: De Murenmaand. We wilden graag wat meer licht en ruimte, dus werden de grove middelen ingezet.

April 2013: Toen zaten we even in de put. Letterlijk. Alles moest er uit, de hele rimram… Eerst werd het kleine stukje “veranda” (geheel die naam onwaardig) waar de koelkast met zijn viendjes stond, afgebroken. Waarna de vloer tout court er met schop en pens werd uitgehaald. Een pens in de zin van het werktuig, niet zozeer de buikomvang.

Muurtjes van plastic, het is etwas anders. Langs buiten zag het er toen zo uit.

En toen gingen we dus graven. Als een molleke wroeten in de aarde. Maar eerst was er nog tijd voor een vreugdedansje.

Press Play

Onze hond dacht er het zijne van.

En ik werd eindelijk klein gekregen.

Vanaf mei 2013: De beton passeerde, waterleidingen werden klaar gelegd, elektriciteit vond zijn verfijnde weg naar een comfortabeler bestaan en tussendoor timmerde Meneer Veetjes even een bijbouw in elkaar.

Vervolgens werd onze keuken een rondreizend circus en de muren werden in hun blootje gezet. Ahja, maar dáárvoor moest eerst het plafond er eens uit.

Nu pas ging de keuken wat ronddolen in huis. Eerst tegen de muur in de living.

Daarna in het midden van de living.

En intussen staat ze hier gezellig boven op zolder. Koken onder de pannekes, het heeft wel iets.

De muren kregen een plak pleister en op de vloer werd er gechapt.

In dit stadium zitten we NU, zoals in “vandaag”. De laatste dagen op de chappe. Maandag gaan we vloeren en ‘t is een schoontje zé, die vloer van ons! Alsof hier gisteren nog een muur stond tussen de living en de keuken… Ik zweer het u, die kerstboom komt er nog dit jaar. Zo optimistisch zijn we wel, want wat er ook gebeurd: we kunnen nog steeds lachen!

Volgende week: Aldus, een bijbouw voor mevrouw?


§ One Response to Afl. 5 Allez, travailler!

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

What's this?

You are currently reading Afl. 5 Allez, travailler! at Veetje.

meta