10 maal verzuipen in stijl

november 17th, 2016 § 0 comments § permalink

Dat het regent… dat was u misschien al opgevallen. Ik moet inmiddels olympische sprongen nemen van het tuinpad naar het hekken, als ik met droge voeten wil eindigen, want de plas die zich ertussen heeft gevormd doet denken aan de Noordzee. Nog even en een sappige schipper meldt zich, met een schepnet in de aanslag en op zoek naar een haven om aan te meren.

Hoe dan ook… if we go down, we go down in style, dat is een leuze die we hier sinds de pubertijd hanteren. Dit is dan ook het uitgelezen moment om de mooiste doe-het-zelf paraplukes open te slaan en uw beste Gene Kelly imitatie los te laten op de wereld.

10 beautiful DIY umbrella-ideas!

1. Spetterparaplu : Design For Mankind

2. Raining Cats & Dogs: Paper, Plate and Plane

3. Polkadot Paraplu: Hello Glow

4. Pompon Paraplu: Pom Pom Factory (maar dan best met pompons van wol ipv van papier…)

5. Spray Paint Paraplu (“Ombrella”): Brit + Co

6. Fris en fruitig: Studio DIY

 7. Donut Paraplu: Studio DIY

8. Retro Paraplu: Sugar & Cloth

9. Idee voor bloemenstencil op doorzichtige paraplu

10. Regendruppels en Waterlijnen: Frankie


Klauwen!

november 14th, 2016 § 0 comments § permalink

Halloween gemist? Voel u vooral niet schuldig. Maar als je in je vrije tijd uw kinderen nog iets heel cools wilt aanleren, ga vooral uw gang: mijn stappenplan helpt je daar graag bij (op klikken = vergroten)! Griezelklauwen… voor moedige mannen en vranke vrouwen, GRAAUW!

Halloween plan to make yourself some claws! Do not panic, be the panic ;) Just follow my steps (click = enlarge) and you ‘ll be ready in a jiffy!


Perfecte Imperfectie

oktober 5th, 2016 § 1 comment § permalink

Het lijkt een modetrend: het besef dat we te veel willen, te veel eisen en daardoor steeds vaker onderuit gaan. Onze persoonlijke standaard is hoger dan we rijken kunnen en het liefst zijn we niet alleen heel kritisch, soms zijn we ook ronduit grof tegen onszelf. We zijn nooit interessant genoeg, mooi genoeg, jong genoeg, mager genoeg of doen niet ons uiterste best om alles uit de kan te halen. En elke gelegenheid die deze waangedachten kan bevestigen, wordt als het de ultieme waarheid gezien in onze zelfafbraak. Elke jongleerbal die we niet in de lucht kunnen houden en met een zacht plofje tegen de vlakte botst, laat een krater na in het zelfvertrouwen. Want enkel de perfectie maakt het ons waard om graag gezien te worden, pas “als ik dit…”, pas “als ik dat…”, pas “als ik zo…”, pas… dan zal ik gelukkig zijn, pas dan zullen anderen me graag zien. Het is je reinste roofbouw op wie je bent. En dat weet je pas als alles op is.

Ik was nooit grof tegen mezelf. Waarom zou ik? Sorry krijg ik vlot gezegd, als ik in de fout ga, want van elke misstap kan je iets leren. En als er iets niet lukt? Niet treuzelen, maar gaan! Want je bent zoveel als wat je kan, en hoe het spoort tussen je oren. Wat je niet kan, kan je leren (of op z’n minst proberen). Beschaamd ben ik wel al eens geweest, om de zoveelste uitspraak of onafgeborstelde reactie, maar nooit schold ik mezelf uit of reduceerde ik mezelf tot “idioot” of  ”domme trut” omdat ik iets fout deed of iets niet kon. Zelfs toen ik eerder de omtrek had van een kleine orka, vond ik mezelf nog steeds een sfeermaker, ondernemend en kon ik makkelijk zeggen wat mijn knappe eigenschappen waren (langs binnen én langs buiten). Mijn zelfvertrouwen en levensvreugde paste nét in mijn omvangrijke lijf. Maar dat ging enkele maanden geleden mis. Alsof met elke kilo ook telkens een stuk van mezelf was verdwenen doorheen de jaren.

Waar ik dacht dat ik met de juiste ingesteldheid en liefde alles kon bereiken, was ik helemaal vergeten dat veel geven ook veel vergt. Van mezelf. Je legt je vertrouwen te week in alles wat je doet en in anderen. En als er dan iets niet loopt zoals je had gedacht, kan het razendsnel de andere kant opgaan. Mijn goed geoliede machine stokte tot in de kleinste tandwielen, de trappers trapten door en ik had lekke banden langs alle kanten. Met een ongeziene stuiptrekking denderde ik van het spoor en bleef ik achter, als een verloren voorwerp dat de hoop opgegeven had nog terug opgepikt te worden. Alles raasde verder, maar ik kon nergens heen.

Het stopt. Zo gaat dat. Ik wist niet langer hoe. De vrolijke rappe rups waar ik op zat had het blijkbaar van me overgenomen en ik had geen controle meer over de richting waar ik heen ging. En ik wist al helemaal niet meer hoe ik het doen moest: genieten en gelukkig zijn, want dat was ik niet meer met mezelf. Ik was bevestigd in een grote angst: dat ik niet goed genoeg zou zijn. Althans, dat heb ik toegelaten om over mezelf te denken. Wat een zonde.

Het is een vreemd beestje dat veel aandacht en energie vraagt. Anders dan een gebroken been kan je niet na enkele weken uit het gips kruipen. De wonde valt niet dicht te naaien en de ziektetermijn is niet afgelijnd. Het gaat anders en trager en de ene keer lijkt het over, maar dan toch weer (helemaal) niet. Het enige waar je naar streven kan is de wetenschap dat het beter zal worden, dat je weet dat het beter zal gaan en dat ook de onzichtbare littekens met de tijd zullen ontzwellen en fijner zullen worden. Je leert er weer wat van bij en als ik op “reset” had kunnen duwen, dan had ik dat toen zeker gedaan. Maar de snelle oplossing was hoe dan ook niet de juiste geweest, dat weet ik intussen wel zeker. Sommige inzichten kosten nu eenmaal tijd en waar ik dacht dat het streven naar de uiterste perfectie mijn leven zou vullen met alleen schone dingen, is het net dit streven dat mij ongelukkig maakt. Of zoals ik zopas las in een stuk van David Van Reybrouck: Het is belangrijk om te merken dat je niet alles kunt beheersen. Want “alles kan beter”, zo wist meneer Uytterhoeven al jaren geleden. Een vloek en een waarheid als een koe op hetzelfde moment, en zeer lastig voor iemand die dit nu net zo moeilijk toepassen kan. Maar al moet het anders, en is dat nog wat zoeken, ik ga niet voor minder als het streven naar geluk. Daar draait het immers om. Ik wil wat je niet zien kan: een heel pak warme, alles overheersende liefde in alle facetten in mijn leven, voor iedereen waar ik dit mee delen kan.

Kunnen we maw zeggen dat we steeds vaker massaal onderuitgaan en hiermee een modetrend hebben gevestigd? Geen idee. Dat is het laatste van mijn zorgen geweest. Maar dat er aandacht aan wordt besteed, dat is toe te juichen. Wat je zelf niet goed kan plaatsen, kan altijd steun gebruiken. Al geef ik geen zier om inspirerende Pinterst-quotes, soms kan een positieve boodschap deugd doen. En shoppen, ook dat geeft al eens afleiding. Want als je soms wilt wegduiken, dan zijn dikke truien de ideale cammouflage.

Dus als je plots – op zoek naar knuffelwarmte – een ode aan het zelfbeeld tegenkomt, dan kan dit verrassende kleine stukje de dag onverwacht doen wenden. #ImPerfect, zegt Esprit me. “Componeer  jouw persoonlijke style. Don’t stop the dance.” Het belangrijkste is dat het ritme klopt, geven ze nog mee. Mijn eigen ritme dan. Uniek en individueel en net zoveel waard als alle goeie dingen die je een ander zou toeschrijven en jezelf zou ontzeggen. Dat deze campagne een boost wil geven aan het zelfvertrouwen en de grijze zone opwaardeert, omdat de variatie van alle mensen nu net zo mooi is, tja… wie ben ik om dat tegen te spreken? Een positieve boodschap die velen zouden mogen volgen en elk mens voor zichzelf verplicht zou moeten toepassen. Laat ons daar eens massaal op toespitsen en elke dag fier zijn op onszelf.

Ik ben geen modetrend, ik ben altijd al mezelf geweest en daar ben ik eindelijk weer (bijna) blij mee.


Maria-Ines Gul

september 29th, 2016 § 0 comments § permalink

Maria-Ines Gul ♥ Illustraties uit Londen.

Maria-Ines Gul ♥ Illustrations from London.


Pompons… (op een zot hoog niveau)

september 26th, 2016 § 0 comments § permalink

Ne keer zot doen met wol, zegt ze… ! De Japanse Tsubasa Kuroda maakt kleine kunstwerkjes van banale pompons!

Crazy, wonderful pompon art by Japanese artist Tsubasa Kuroda!


Klasdeurfleur

september 18th, 2016 § 0 comments § permalink

Kleurrijke bloemen, eentje gemaakt door elke leerling. Simpel knallen noemen ze zoiets!

  1. Kleur gekleurd tekenpapier op één zijde kriskras vol met wasco die aansluit bij het kleur van het gekozen papier.
  2. Teken met tekenpotlood vervolgens op de achterzijde mbv een sjabloon (ovale vorm) 8 bloemblaadjes.
  3. Knip elk bloemblaadje uit met een kartelschaar.
  4. Neem een stukje karton en teken in het midden de grootte van het bloemenhart (een rondje van knutselrubber) over.
  5. Kleef eerst 4 blaadjes op 12, 3, 6 en 9u tot net een beetje over de rand van het bloemenhart-rondje.
  6. Kleef de overige vier blaadjes er tussen.
  7. Kleef het knutselrubberen hart in het midden mbv dubbelzijdige plakband.
  8. Plooi elk blaadje in de lengte kort dubbel, zodat er wat diepte ontstaat.
  9. Werk af met stengels van crêpepapier.

Colorful classroom door-flowers, made out off colored paper, crayons, petal stencils and scissors. Combine the 8 petals and finish with a circle of craft rubber in the middle.


Bangelijke Ballonnen

september 17th, 2016 § 0 comments § permalink

Op zoek naar een spectaculaire eye-catcher op een volgend feestje? Blaas dan enkele ballonnen op en hang ze centraal omhoog voor een dramatische kleurexplosie zoals het idee van The House That Lars Built.

In need for a spectacular eye-catcher for your next party? Blow some balloons, hang them on the ceiling en create a colorful centerpiece like The House That Lars Built!